you need to look for the password in the picture that will be given
its a bit difficult, pero no registration needed
here it is
i am abandoning the idea of a new layout for a while
im very damn depressed lately knowing that i am not doing well in every aspectof my life. yah, this is one of my "pagdradrama" post. i just want to release out some of these things out of my system hoping that somehow it will lessen the burden i am carrying.how do you people cope with these equation?
(stress^2 + family problem)/ (square root of (no. of quality time + happy
moments))
(yah, im an engineering student so im putting it into a language i can easily
express myself out.)
where as
no. of quality time is less than happy moments
happy moments = -(stress)
i want to die, not the physical death, but the death of a personality that is not that much of a catch to other people. i want to renew my life, personality wise. i know by changing that i will never be again the same me, but it will create a new picture of me, the better one( i hope ). but upon thinking of this, i thought of a new program that will take away one's life with out the risk of putting someone else in the chopping block. its some how like these
(this is fictional)
/--! Self Killing Program !--/
death = ( "How do you want to die: ")
stab=0; pill=0; poison=0; height=0; bullet=0; other=0;
while(person=alive)
death = ( "How do you want to die: ")
if (death=stab)
/ stab the person /
stab=stab+1;
endif (death=pill)
/ drink sleeping pill /
pill=pill+1;
end
if (death=poison)
/ drink a spoon of poison /end
poison=poison+1;if (death=building jump)
/ jump from the window /end
/ height is the floor /
height=height+1;
if (death=gun)
/aim atself and shoot /end
bullet=bullet+1;
else
/execute death/end
other=other+1;
person=("Are you still alive? ")
end
fprintf("The person died from /
number of stab(s) = %f /n
number of pill(s)=%f /n
spoon(s) of poison=%f /n
jumping on the floor number %f /n
number of bullet(s)=%f /n
other way=%f", stab, pill, poison, height, bullet, other)
end
i do not expect everybody to understand this smehow crappy program i created, and yes, it will not run in your browser if you are planning to use this program. i mixed my knowledge of DSP(digital spectrum processing), HTML (hyperterminal) and C++ (programming languages);
damn. im bored and depressed. would some one come and jin this boredom. ahhhhhh... i hate being by myself in times of problems. but i am left with no choice.
honestly, i think this is a crappy post. bear with me. hehe (tama ba ung bear?) this is not my actual post but i sensed it ismore important for me to publish this one.
"Assertive, bubbly, and has wierd mood swings. Local alternative music aficionado whose recenthaircut made her hairstyle liable for damages. She tells stories even if nobody wants to hear them. An invaluable CJ asset."
ung (unang salamisim)
sa isang malayong mundo ng blog ay matatagpuan ang maraming kahariang pinamumunuan ng mga hariat reyna. mga kahariang hindi lahat nag kakasundo pero mas karamihan ang nagkakasundo at nagkkaroon pa ng alyansa. makikit ang mga alyansang ito sa links na nakalagay sa kanilang kaharian. pwede ka rin mag padala ng kuryrer gamit ang mga nilalang na tinatawag n tag. ipinapalabas ng mga tao ang kanilang hinaing sa mga nilalang na tag.
sa mundong blogista. tayo ay tututok sa dalawang kahariang kung saan ang isa ay may nakaaliw na musika. ito ay pinamumunuan ng taong pangalanan nating haring kanio. ang isang kaharian naman ay kung san makikita mo muna ang kanyang mga saloobin bago mo makita ang kanyang pagkatao. pangalanan nating syang haring biro.
dati ay kaalikayaw ng kasalukyang haring na binabasahan nyo ang mga haring ito. sila ang mga unang nakilala nya sa mundo ng blog kung saan ay isa siyang baguhan sa pamumuno. kabiruan at kaututang dila. sa mga nilalang na tag nagkakausap muna, nagpapalitan ng kuro kuro sa mga kumento sa mga saloobin.
minsan ay nakita ko si haring kanio sa isang realidad na mundo. kung saan mababangis ang mga tigreng nakadilaw. hindi ko ito pinansin sa kadahilanang sya ay napapalibutan ng mga babaeng kapwa reyna nya mula sa dating tinutuluyang institusyon.
dati sila ang kapaguran ng daliri sa pag papalitan ng utak nilalaman. ngunit nawalan na ng oras ang mga hari't reyna dahil dumating na nag panahon na papasok sa intitusyong natututo. ngaun wala na ako sa kanilang bokabularyo. ako ay kanila nang tinataguan at di sinisiphayo. wala na akong mgawawa. iniisip kolang sila dahil sila ang mga una kong nakilala. pero wala na ako magagawa kung mismong ang mga harin iyon ay lumalayo na. sino ba naman ako sa kanilang utak-nilalaman.
tama na ang pagdradrama. papasukin ang tagapagpaligaya. ito at pumasok ang dalawa pang hari. si haring utak-magulo at haring hedjie. sila na alng ang napag buntuhan ko ng aking mga saluobin.
(at sa aking pag iisa)
sa loob ng aking palasyong kinalalagyang ng portal sa ibang palasyo ay makikita mong malungkot ang nilalang na nag iisip. sabay bukas ang talapihitang nag papakita ng kalungkutan ng minsang relasyon aking inasam. ipinihit ang ikutan upang mamatay ang alalaalang lumalabas sa itim at puting kahong tumutunog pa. ngaun nakatitig sa portal at nag aantabay sa tunog ng parihabang teknolohiya kung saan ay isa ring portal sa mundong ginagalawan. ang mga dugo at pighati't minsang pinadala ay nawaglit na sa kakapiranggot na isipan. ngaun ay iniisip ang aking dapat kalagyan.
lumingon sa sulok ng kahariang kay liit at pinalilibutan ng mga dating ala ala. sunugin ko na ang mga ala alang iyon sa isip koy sumagi ngunit hindi ko kaya. dahil ang mga ala ala ay hindi material. sa pagsunog ko sa mga ala ala ay kasama ang pag kamatay ng nilalang. ang pagkaubos ng hininga. pag katuyot ng dugo at pagkata tigil ng pintig ng pusong minsang umibig
tama na. bumulat na at gisingin ang sarili sa bangungot ng nakaraan. ikaw ay sumakay na sa karwahe ng kinabukasan at iwanan ang dating kahariang iyong tinitirhan. ngaun ay baguhin mo na ang dating nakasanayan. iwanan sa kaarian ang mga bagay na gustong kalimutan. mag palit ng balat at magtago sa ibang pangalan. sa ganuong paraan ay makakalimot ka na sa mundong minsan mo ng inikutan, magsimula ng panibago. ang mundo ay malaki pa sa inaasahan mo.
hindi ko na matarok pa ang aking sarili. dapat na baguhin ang landas na tinatahak. tulungan mo ako.
at ngaun. ako ay muli ng nabuhay. ang pak pak ng dating uuod ay putol na. nagpumilit na muling maging uuod para sa mulng pag tubo ng pakpak ay iba na ang tatahaking landas. ngunit ang problema. ang pakpak ba ay muling tutubo pa.
(ginawa ko lang itong post na ito sa tagalog para makisabay sa buwan ng wika.. maraming salamat po...)