sino si chard?

ako ay kasalukuyang nagugulumihan dahil sa hindi ko matanto ang tunay na katauhan ng taong nag kumento sa aking tag board na nag aangkin ng pangalang CHARD

ikaw ba ang dating richard na kablog ko?

ikaw ba ang dating eic ng tem na hindi ko naabutan?

ikaw ba ang kaklase kong napaka imposibleng bumisita sa blog ko?

ikaw ba ang dati kong kaibigang galit na galit sakin dahil sa nagawa ko at hindi ako mapatawad?

sino ang mahiwagang chard

wala man lang link na patungo sa iyong blog, o site o kung ano pa man.
wala langhayaan mo mahiwagang chard, ioniisip ko na ikaw ung taong galit sakin dahil ikaw lang ang bumibisita sa blog ko na ganyan name kaso imposobleng bumisita ka nga kasi galit ka sakin, at kung yung eic naman namin dati, hmmmm, pede rin

a basta, sige, gagawan ko ng paraan na inyong pagninilayan na ang mga talinhaga at ekspiryensang hindi puno ng pagdradrama,

pipilitin kong muling mag lagay ng kakornihan, impormatibo at kung ano pa man.

maraming salamat po

salamat

minsan akala mo kilala mo na ang mga tao sa paligid mo

akala mo maiintindihan ka na nil sa minutong mag bitiw ka ng biro

pero madaming namamatay sa maling akala

pilit mong ipinaparating ang iyong punto, pero wala silang pakielam

hindi nila magawang makinig

pero malaking pasasalamat ko at naintindihan nila ako kahit n sa saglit na panahon

salamat sayo rens, vinx, rob at lalong lao na kay jhed

wala na akong magagawa, nagkamali n ako, humungi ng tawad at pilit ipinarating ang aking bersyon ng istorya, pero d nyo nagawang makinig

nagawa pa akong plastikin ng ilan sa inyo

cge, gawin nyo n lang ang gusto nyong gawin, wala na akong magagwa

gustuhin ko man na ibalik ang dati huli na

cge puro na salita at drama, hayaan mo pag nakita mo ako suntukin mo na ako

hayaan mo pag nakita mo na ako ibabalik ko mga dvd mo at isumbat mo mga mali ko

hayaan mo, kahit ilang bese mo akong siniraan alam kong ako parin ang mali

hayaan mo, taos kong amg tiwala sayo, niloko mo lang pala ako.

makarating man sanyo ito edi maganda kung hindi bahala na, wala naman ng bumabasa gaano ng blog ko

maraming salamt po

sa karagdagang pasasalamat

pinasasalamatan ko si xiena, si irish, si billycoy, si kenzo at sa mga hindi ko nabanggit na tao.

maraming salamat sanyo

(hindi ako marunong mag sorry, mas pinapakita ko na sorry ako, at kung sakaling sabihin ko man yun ibig sabihin ay totoo at taos uso, maraming salamat po)

realization

i have been both a success and a disaster

i have been committed and reluctant

i have given my all and given nothing at all

i have been a cause of failure and a cause of success

i am proud but i am shy

i am who i am, but my identity to myself is unknown

help me but let me do it myself

for i need you, in a sense i wont rely on you for everything

thank you to my orgs, i have learned my limits, now i know

one made by me

i created this para sa isang examination para sa isang org. wala lng. just wanted to share it to you guys

---------------------------------------------------------------------------

i was supposed to post the composition n nagawa ko about sa isang mansanas kaso d ko mahanap. kukunin ko from my cousins muna... ito n lng muna...
---------------------------------------------------------------------------

picture from deviantart

IN THE DARKNESS DESPAIR

in the darkness of the ebony color or despair
i looked for an emotion to accompany me.
i already thrown out sadness which i had held for so long
but to my mistake, i threw it in the same darkness
i am to look for enlightenment
for joy
for happiness
with out anything to see and only my touch to look
i searched for happiness
alas
i have something in my hands
grasped so tight i did not know what it was i picked
to my surprise, it was once again desperation
i threw it once more, immediately
i dont want that feeling again to come
but to my surprise, once more, once again
the minute i threw away that damn feeling
along did i threw something so important
something hard to loose
that is
my
sanity
and
now
its...
(total silence)

remember me this way

image by one of my favorite movies, nightmare before christmas

if people speak differently about YOU, live in such a way that no one will believe them

just a quote to post. baka duktungan ko kung sipagin ako sa blog ko mamayang uwian...

christmas post

pasko, panahong masaya ang sambayanan. panahong galak ang asa mukha ng bawat bata at matanda. panahong nagbibigayan, nag papatawaran at nagkakasiyahan. nagkakasamasama, nagkakausap-usap ang mga nagkaroong ng hidwaanm ang pamilya ay nagsasama sama. ito ang paskong kristyano.



pasko, mag sabit ka ng parol, krismas layt at lagyan ng palamuti ang mga bagay bagay, exchange gift at mumunting krismas party. kahit ang mga iglesya ay ginagawa ito, hindi man ang lahat, para maki sama sa pestibidad na nabanggit. ngunit wala silang rason kelangang ipaliwanag kung sakaing palipasin ang nila ang araw na ito.



sana ay iglesya na lang ako tuwing pasko, kung saan ay obligasyon at hindi tradisyon ang umiiral sa pag tatayo ng krismas tri, kung saan ang bati sayo ay walang dumarating ng kusang loob. kung saan ay pagapakitang tao lamang ang pakikipag bati at pagtapos ng pasko ay nililimot man ang hidwaan ay nililimot narin ang nakaraang pinagsamahan.



pasko. lilipas din ito, ngunit, kahit anong pagiwas ay wala kang magagwa kundi daanan rin ito.



asan na ang tunay na diwa ng pasko? naniniwala man ako sa DIYOS at isang deboto ng relihiyon ko, sa ngayon, sa akin, ito ay isang araw lamang na ordinaryo.

ipagpatawad mo

magpapasko na

nakikipag bati na ako sa mga nagawan ng masama

nagawan ng mali

siniraan ako pero nakinig ka ba

sana inintindi m man lang ang paliwanag ko

hindi yung ganitong todo ang galit mo sakin

nagpapakatanga na nga para mapatawad mo

gagawin naman lahat tanggapin mo lang ang paumanhin ko

magpapakumbaba para lang malaman mo ang sinsiredad ko sa sinasabi ko

hindi mo man binabasa ang blog ko

sana sa mga nakakabasa iparating sa kanya ito

dahil ayoko ng aaway ngayong pasko...



maraming salamat po


maligayang pasko

god tower

dahil nakita ko ke vinx ang isang online game na d naman mabasa ng pc ko sa di ko malamang kadahilanan ay ishesher ko n lang ang alam kong onlyn game n pang detdtive at papaganahin ang utak mo

you need to look for the password in the picture that will be given

its a bit difficult, pero no registration needed

here it is

GOD TOWER

a market full of nothingness

i went to the market to open up a stall, to sell out my products, to blab out my rants, to share my misery, to show my joy, for you to know my everyday living

i went to the market, to open up a stall, to start talking to other vendors, to have company

i went to the market, to release these damn inner emotions, these damn pain inside,
to relax myself somehow of the tiring days i pass by everyday

i went to the market to make new friends, to interact, to know people. to make connections, to open a new word of opportunity, but to my despair

now my stocks keep coming but few seems to buy, neighbor hope i seldom talk to, they are busy.

i make myself a competition to them, buy my products, but they dont mind me, im no match to what they are selling. im just a poor boy not that interactive im not that open, not that interesting...

i came to make friends.. where are they?

maybe i went to the market, but unprepared, poor in advertisement, poor at mingling with people.

im not doin my part

maybe, thats just how it is...

(apaka walang sense, wrong grammar... ewan. wala ako sa sarili... as usual lagi naman. my blogs dying and it seems to late to revive it.)

am i really back?

sa dami ng ginagawa ko wala na akong oras na mag blog.

hindi ko nga alam kung me babsa sa post kong ito, pero kasi ganun talga ang mga org, sa start ng class halos humihirit ng mga actibvities para wala pang masyadong hastle sa pag-aaral ng studyante

[insert bragging rights here]

myembro ako ng 3 organisasyon sa engineering, at meron akong mga naka assign na project na medyo madami ginagawa...

NECES ( Network of Electronics and Communications Engineering Students)
pos: COMMITTEE HEAD

in charge of : (for next week)

a) stage design for Mr and Ms NECED pageant (tuesday)
b) bulletin board design (monday)
c) exhibit design (monday)
d) stage design for variety show (saturday)

TEM ( Thomasian Engineering Media)
pos: Creative Goup Staff

incharge of : (the whole semester)

a) co-creator of the TEM website
b) lay-out of journal
c) possible bulletin board design
d) engineering centennial count down (80-0) days before engineering centennial

ARC-UST ( Amateur Radio Club - University of Santo Thomas)
pos: Web Development Team

incharge of : (end of november)

a) syempre web lay-out

[end bragging right]


kaya ito ako akal mo busy pero d' naman, feeling lang siguro.

kung me video cam sana ako o digicam kukunan ko ung mga nagawa ko para atleast nakapag yabang pa ako lalo

wakekeke

as soon as matapos ko mga trabaho ko ay bibigyan ko ng oras itong blog ko

hmmmmmmmmmmmm

medyo ung pc din pala wala na sa room ko kaya nakakainis. binawi, kasi tv na uli ako. pinalitan na ung sira kong tv

sa mga tao maraming salamat sa inyo sa laging pagsuprta sakin

yung mga asa tag board ko

lalong lalo na si

talamasca sa pag sagot sa sa mga taong naghahanap sakin sa tag board
na idol ko parin upto now, wakekeke
jigs na nag aantay ng post ko
jhed na wala lang
garry tarugo na aliw ako sa name at sa jolibee post na huli kong nabasa
irish na kuya nya ako at bumibisita kahit d' ako updatd.updated na ako
super xiena na still superhero parin
ron kasi nakakachat parin kita, dati
vinx kasi makulit na bata at lagi ko parin kachat
adrian kasi kaklase kita

at yung galit sakin na ayaw ako parin pansinin....

maraming salamat sa suporta pipol

paolo coelho

im not much of an avid fan of this author but his first book was a great one for me. after that, i was eyeing his other books but loose interest when i read the back covers of the books. i did not like very much the stories because for me it was all cheesy. but i was mistaken.

this girl i really like in school kept bringing this books and i was told by her of some of the excerpts of the novels, i don't know if i was encouraged because of the story or if i was because of the story teller, coz i really like her.

first i read the novel "the alchemist" but that was months ago and i don't really remember some excerpts from the novel. but it was one heck of a treasure hunt with much thrill coming along with every adventure the main character had. he even talked to the wind.

i read one of the his novels, the one introduced by her, "by the river piedra i sat down and wept", it was a bit cheesy but it did not focus on the man woman relationship (due to low memory capacity that my brain holds, i can't decipher once more the character's of the story). it focused on the struggle of man against his vocation and love. it really is a good novel and paolo coehlo really has a way with words. one scene here was when the man gave up his power for the woman she loved. and how the woman almost lost her sanity. you might get in touch with your spiritual side on this novel. (awwww. a spoiler). one scene was when the lady was talking in a language no one can understand and was talking really fast. but she felt relieved and at ease.

the next book was "veronica decides to die". talk about trying to commit suicide but failing. but worst part was that you acquired a condition where you are left to die after ten days. this novel shows how the main character faced life after being put to a sanitarium because of a stupid misleading reason on why she committed suicide. excerpts were when the main character tried to seduce a schizophrenic and ... its for you to find out. the story ended beautifully and paulo coehlo's made a special appearance in the beginning of the story.a realization that maybe we are all the crazy one was put in consideration in the novel, we just don't know it. there are many conflicts and this novel focuses on how a girl changed the life of her fellow sanitarium people. a scene where the doctor told a story, or was it the patient, about a necktie. why do we all have to wear a necktie, when in fact it serves no purpose but as a sign of relief upon getting home when you loosen up the knot, to a sane man it is not craziness, because everybody is doin it. so does that mean that you are only crazy when you go against the flow? another instance was a story about a kingdom where all the kings subject, except for the royal family, drunk from the same well. one day some one from another kingdom tried to poison the villagers by placing a potion to make the people crazy on the well. the next day all the people drunk from the well and turned crazy. having seen the effect, the king decided to make call the police to investigate about the matter but the police thought that the king was made, to cut the story short, the royal family also drunk from the well and they were no longer considered crazy by their subordinates.

now i am reading "the devil and miss prym". i still havnt finished it but it gave me the idea for this post. this novel focuses on how the antagonist finds the answer to his question. set in a peaceful small village, the antagonist tries to defy the living of the people in the village. the protagonist mis prym is was the first to have the conflict on the story, but when she did resolve her problem, it got a whole lot worse. that is how far my story has lead me. an excerpt of the novel sofar was when an old lady told mis prym the story about a traveler, his dog and his donkey. it was one day that the traveler along with his pets were traveling and were all struck by lightning. they all died at once but they all did not know they were dead. they continued traveling until the traveler felt thirsty and wanted to drink some water. they soon approached a well, i think its was a well, fenced by a golden gate. the well was so beautiful but it was guarded.the traveler asked the guard what that place was, the guard said it was heaven, then the traveler asked the guard if he and his pets could have a drink by the guard insisted that he can not bring his pets with him. so he continued his journey growing more thirsty. thy reached a lake/swamp/river/, cant remember, and asked the man sitting the the tree beside the body of water, the man said yes. after drinking the traveler asked what place that was, the man said it was heaven. confused the traveler asked that he passed heaven a while ago, the man said it was not heaven but hell.

damn... i really like stories that are not tipical and gives out a certain puzzle to the reader. ammmm, i think this is already a long post do ill just stop here...

by the way, sorry if i havnt visited any one of your blogs. i am just busy coz finals is coming. ill try to visit it as soon as i can if time permits.

an engineer's rant

i am abandoning the idea of a new layout for a while

im very damn depressed lately knowing that i am not doing well in every aspectof my life. yah, this is one of my "pagdradrama" post. i just want to release out some of these things out of my system hoping that somehow it will lessen the burden i am carrying.

how do you people cope with these equation?

(stress^2 + family problem)/ (square root of (no. of quality time + happy
moments))

(yah, im an engineering student so im putting it into a language i can easily
express myself out.)

where as

no. of quality time is less than happy moments

happy moments = -(stress)

i want to die, not the physical death, but the death of a personality that is not that much of a catch to other people. i want to renew my life, personality wise. i know by changing that i will never be again the same me, but it will create a new picture of me, the better one( i hope ). but upon thinking of this, i thought of a new program that will take away one's life with out the risk of putting someone else in the chopping block. its some how like these

(this is fictional)

/--! Self Killing Program !--/

death = ( "How do you want to die: ")

stab=0; pill=0; poison=0; height=0; bullet=0; other=0;

while(person=alive)

death = ( "How do you want to die: ")

if (death=stab)

/ stab the person /
stab=stab+1;

end

if (death=pill)

/ drink sleeping pill /
pill=pill+1;

end

if (death=poison)

/ drink a spoon of poison /
poison=poison+1;

end

if (death=building jump)

/ jump from the window /
/ height is the floor /
height=height+1;

end

if (death=gun)

/aim atself and shoot /
bullet=bullet+1;

end

else

/execute death/
other=other+1;

end

person=("Are you still alive? ")
end

fprintf("The person died from /
number of stab(s) = %f /n
number of pill(s)=%f /n
spoon(s) of poison=%f /n
jumping on the floor number %f /n
number of bullet(s)=%f /n
other way=%f", stab, pill, poison, height, bullet, other)

end

i do not expect everybody to understand this smehow crappy program i created, and yes, it will not run in your browser if you are planning to use this program. i mixed my knowledge of DSP(digital spectrum processing), HTML (hyperterminal) and C++ (programming languages);

damn. im bored and depressed. would some one come and jin this boredom. ahhhhhh... i hate being by myself in times of problems. but i am left with no choice.

honestly, i think this is a crappy post. bear with me. hehe (tama ba ung bear?) this is not my actual post but i sensed it ismore important for me to publish this one.

pahapyaw naman

ilalagay ko itong top banner ng bagong ginagawa kong layout

sana ok lng

d naman aksi ako magaling amg drawing, pero comment n kau..

click nyo n lang para makita ng malakihan.



ito ung ibang components na ilalagay ko.

university pride

----Pre game

im not into basketball but due to school spirit and stuffs, i am to write my point of view with the recent "UST ATENEO” bout on the court of araneta. Damn, it started with the presentation of colors which really struck me. Each university was like teasing the other team while waving their flag to the opponent while chanting away one of their cheers.

I don’t know anyone from the opposing teams, all I know is that we “UST” are included in the final match up. thanks to lasalle, if it weren’t for them , we could not even have joined the final 4. but no matter, what ever happens, lasalle will win, why? What’s blue and yellow put together? isn’t it green?

Im in the middle of the game, and I don’t know who is to win, but I am so damn exited to blurt out my view and decided to write away.

My prof said that no matter what happens, we should watch the 2nd game and support our team on araneta itself. Fro the reason that it will be the crucial game. Win or lose, the 2nd game may determine if there is still a chance, is it the end or is it the victor we wanted.

Enough said. Im gonna watch now.

(cute si lia cruz from ateneo at si donna from ust. si j.p. cuan kabatch ko nung hs sa ust payhigh kung saan sya ay isang varsity ng… ano pa ba! at si gervy cruz mukhang mvp na rookie of the year pa, san ka pa!)


----End of first quarter

Why is chris tiu so good when it comes to basketball, and why is ust so damn “bano” when it comes to free throw? Game scores, 15 18 in favour of ateneo. Damn, too much excitement. But it was fun, most specially when the first quarter was almost over, turn overs and steal and scores were overwhelming. It was one heck of a start.


----End of first half

End of the first half , scores are tied at 35. ust catching up on free throws and on score wise, it was not that easy, but we, UST, still managed to catch up. Im still awestricken and I cant put my thoughts in order, so ill just live you with this for moment.


----Half time

A basta, un na un, kakatamad I elaborate, pero magagaling naman… (bitter ako kasi sandali lng pinalabas uste)


----End of Third Quarter

Inexperienced pa kasi an gust kaya d magaling, but still, we prove we can.


A dunk attempt not successful by ateneo and a nice play by cruz. If they keep these goin, we may reach the goal much faster.
Scores are tied at 57, I spoke too soon. It is a very tight game, scores not leaving each other in terms difference. The game is very intense.
Cruz is doin his best. And the other are not letting him do all the work.
They are all in the game, not thinking of the spectators and just having fun, as Boom the commentator said.


----Deciding point

Nothing more to say. We won. It was a very close fight but it was in favour of us, UST. I spoke too soon. But still. It was a grat game. (pahiya ako dun a) it was only 1 second remaining in the time and almost everybody from ust was rejoicing, but to our dismay, defense was short from ust which lead to the first win of ateneo in a 3 part finals. nice pass by . i was celebrating already, but it was short lived. MAGALING SI NORMAN BLACK. but still, we still have the chance.
they, ateneo, may still have the upper hand but surely we will sweep the last 2 bouts.

isang babasahing nabasa ng mambabasa ng blog mo

ako ay nakatambay sa aming opisina, Thomasian Engineering Media Office, at nakahalungkat ako ng isang journal n nagmula sa ibang kolehiyo. ang journal na ito ay tinatawag nilang "the HUB". ang nasabing journal ay pinag sasamang gawang pang literatura, singing kamay at artistikong pagkuha ng litrato. dito ay nabasa ang iisang sanaysay at isang maikling kwento na kung saan ay naaliw at nagandahan ako sa pag kakakumpusiyon nito. gawa lang ito ng mga estudyante na hindi ko alam kung gradwayt na o nag aaral pa. hindi ko sila kilala pero para naman hindi ako mapatawan ng plagarism ay isasama ko ang kanilang pangalan katabi ng kanilang akda. ito ay may pagka mahaba pero maganda naman ang nilalalaman. uunahin ko ang maikling kwento na nabasa ko.


THE REAL APHRODISIAC by Karren Mae G. Javines

"Good morning Parker", she always says while welcoming light through our Venetian blinds. I will grunt a little while feeling the sun’s rays kiss my cheeks, ever so gentle yet forcefully awakening. And her smile will start me up like a tinkling bell against my ears.

Still bit groggy, I will force my feet to follow her to the kitchen where I could savour the smell of what she is cooking. She will prepare my breakfast which consits of the best dishes ever known: fried chicken, caldereta, and sometimes, Adobong Baboy. They are aphrodisiacs, really.

After having our fill of her terrific sunrise-cuisine, we will spend the rest of the morning cuddling and playfully teasing each other. She’ll brush my hair with her soft fingertips as I lovingly stare at her dazzling grey eyes. Then I will tickle her with my nose. The room will be filled with our naughty giggles.

In the afternoon, I’ll be awakened as she gently lays my head from her lap to the couch. And the lovemaking will start again. We will play, this time at the park, a little hide-and-seek game. I will hide behind santan bushes, coconut trees, even under little straw huts. She will be thrilled and will laugh out affectionately when she sees me peek from my hiding place and then she will shout, “Bang, My turn to hide!”

I could search forever so long as this game won’t end.

We will be coming home late, tired from our afternoon escapades. She will cook dinner and I will be waiting in the living room either lying on the couch or staring at her back, admiring its gracefulness as she perform he draft. The way her hips dance is a true aphrodisiac, really. She is the love of my life and we are inseparable.

At eight o’clock, a car rolls in the driveway and then the doorbell rings. She will wash her hands hurriedly and take her apron off. Then I will feel the continuous lurching in my stomach, like I will be eaten whole by my own guts. Glowing, she will run towards the sounding door and opens it.

With heated anger building inside me, I will shout at the man that entered our house as she bathes him with sweet, sweet, kisses I never had.

And looking down at me, he will shout back.

“Parker, stay! Roll over. Play dead.”


it took me a while, ay mali. Hindi ko agarang nakuha ang essensya ng storyang ito. aminado akong slow ako. kung me mga nakasulat mang mali dyan ay kinopya ko lang siya word by word. naaliw ako at sa huli ko lang nakuha ang ibig sabihin ng kwento. at ng nalaan ko ay natutunan kong magustuhan ang istoryang ito. isa kasi akong taong mahilig magbasa ng mga likha na upukaw sa imahinasyon at hindi tipikal. kung saan ang mga manunulat ay naglalaro ng gma salita. tinignan ko ng staffer profile at nakita ko ang litrato ng may akda, katabi nito ay ang description sa kanya. ito ang nakasulat

"Assertive, bubbly, and has wierd mood swings. Local alternative music aficionado whose recenthaircut made her hairstyle liable for damages. She tells stories even if nobody wants to hear them. An invaluable CJ asset."

hmmm.. naaliw ako pati sa descripsyon sa nilalang na ito, ngunit nagugulumihanan ako sa nakasulat. merong din nga palang litrato, kagaya ng nabanggit ko sa itaas, pero dahil wala akong didyikam, webkam o iskaner man lang ay hindi ko na mailalagay dito ang nasabing litrato. ngunit sasabihin ko na lang ang nakita ko.

artistik ang pag kuha ng mga litrato ng naturang mga istap ng nasabing dyornal. ngunit ating ipokus ang atensyon sa kanya. siya ay nakahiga sa may damuhan, kita lang ang halos itaas na kalahating bahagi ng katawan. nakatingin sa mga damo na pang napoposes o nag iilusyo na a basta. yun na yun. wakekeke

(pahabol sulat: kakaibam ang aking naikwento ay ingles na istorya ngunit ako ay umakda sa Filipino. isa na talagang akong eksentrikong nilalang)

(pahabol sulat ulit: yung sanaysay mahaba, baka sa susunod na akda ko na lang.)




dahil sa madami nag search sa google ng kanyang picture at madami ang search tungkol sa pagkatao nya ay sinbukan ko din isearch. sa google main ay d ko nakita, pero ng pindutin ko ang litrato porsyon nya nakita ko gna ang tinutukoy kong picture at me meron pala sang blogspot. gagawin kong link ang litrato nya.

karren mae javines

commercial

http://kissescomics.blogspot.com/

not your typical blogsite...

this site caters to those comic fanatics

he some how mixes his artistic talents with his day to day life experiences and past experiences to entertain the readers

formerly residing at friendster blogspot, he now transferred to blogspot to have a wider variety of readers

give support to him and to his site..

thanks

(kakalse ko yan... wakekeke, im still in hibernation nga pala kasi, d ko alam... pahinga muna sa dami ng ginagawa kunyari)

(ug layout ko nga pala templatish 9sabi ng kabigan kong iba) kasi d ko mapagana ung ginawa kong naaliw ako na nilait din ng same friend na tinutukoy ko... pero anyway, im making a new one.. sana maging succesful na)

ako ay namatay at muling nabuhay

>> ako ay nakihimlay na sa kabaong ng desperasyon. sira na ang anyo sa madlang tao. ngunit aking napagtanto, bakit kailangan kong manatili sa kabaong na kinahihimlayan. bangon at harapin ang kasalukuyan.

>>sa hukay pilit kong inilabas ang kamay, hangin na kay lamig ang dumampi.handa na ba akong muling magparamdam sa mundo?

>>sa ag iisip, oo... handa na ako!

ako ay namatay at muling nabuhay

>>ngayon, ang pag dati kong sariling puno ng dampi ng kasaklapan, ay handa ng ipakita ang bagong ako. patawad ay hinihingi parin, ngunit sa pag hingi ko nito ngayon ay iba na ako. kagaguhan ng mundong dati kong iniikutan ay wala na. sa ibang paraiso n ako naninirahan. iniwaglit na ang panget sa dating ako. misan ng namatay at natauhan, ngayon ay muling nabuhay upang ayusin ang sulong ipinakita sa madlang mundo. sana ako ay inyong pagbigyan ng isa pang muling pag kakataon.

ako ay namatay at muling nabuhay

>>ang nakaraan ng sa buahy ay nakagawa ng msama. mundo ay binaboy at dinungisan ang ideyang madumi at puno ng kagaguhan. nadapa sa kapatagan ng apoy at bakal na tinik. namatay at binaon sa hukay. ngayon mulin bumangon upang ayusin ang kamalian.

ako ay namatay at muling nabuhay

>>tignan nyo ako, tao sa bilang ng daliri sa kanang kamay.. iba na ako.

>>tignan mo ako, kapwa tomasino. kung iyon mang dati kong nagawa ay iyon ikinagalit, ipag patawad m n lang. sabihin n lang nating wala ako sa sarili. mahirap amng mangako ay gagwin ko parin. sa pag ulit ng nasabing gawain at hindi ko na muling ipapakita sa hinaharap.

>>tignan mo ako, batang dati ng ginago. ang dating ginawa ay pawang pakikipag gaguhan, seryoso ay hindi. ginawa ang upang makipag biruan. hindi ni minsan kong ginusto na pagsamantalahan ang iyong kamusmusan.kung ikaw man ay nadismaya sa nangyari ito ay hindi na muling gaganapin sa kinabukasan ng bawat bukas na padaan mula kahapon.

>>tignan mo ako, iiidolong may mataas n katungkulan. sa lahat ay inakala ko na ikaw an gmakakaintindi, pero ako ay nagkamali. namatay sa ideyang kaya mo sana akong ipagtanggol, hindi hindi m pala magagawa iyon. pero baluktot man ang ideya mo sa nilalang na ako, sa panahon na parating, babaguhin ko ang iniisip mo. importante k n rin sakin.

>>tignan mo ako at magpahinga munsa sa pagsusulat ngsagot sa mga taong matanong. hinayaan na lang sana kitang maging maging maligaya ng walang alinangan. mali ang ginawa, gunit baka naman sa ngaun ay masaya ka na. nakalimot ka na sa taong ako, maraming salamat at hayaan mo, makakabawi din ako sayo.

>> tignan mo ako, nilalang na nangibang bansa. ako ay nagpapasalamat at iyo akong naintindihan. wala man akong pinahahawakan ay tiwala na ang iaalay ko s iyo.

ako ay namatay at muling nabuhay. at kung muling mamamatay man sa parehong kadahilanan , ayoko ng mabuhay pang muli. dahil nangangahulugan lan ng aking muling pagkamatay sa parehong rason na hindi ako natuto sa kamaliang minsan ko ng nagawa

sa tahanan, sa may sementeryo, may maleta

andito ako sa sementeryo ng nakaraan. kung saan nag lalaro ang mga sugat na ngayon ay peklat na. mga sugat na nag papaalala ng maligayang nakaraan ng aking kabataan. masakit pero ito ay dala ng kaligayahan at kawalang iniisip sa mundo.



dito sa sementeryo ng mga ala ala, nakipag kita sa mga nasirang pag ibig at lumang laruan. nagtatampisaw sa luha ng sakit ng palo at luha ng pag liwasan ng minsang inirog. dito sa sementeryo ko nakikita ang kaligayahang aking gustong mulign balikan. gusto ko ng tumira sa sementeryong ito. ngunit hindi pwede.



sa sementeryo ko gusto tumira, kung ikukumpara sa bahay ng kasalukyan, kung saan ay kalamigan, pighati at pulos inis ang nadarama. sa tahanan ng ngayon kung saan ay ang ulam sa pang araw araw ay problema na kugn saan kapag ikaw ay nahirinan, nasamid o mabulunan ay walang tubig ng kaligayahang makikita. gusto ko nang iwan agn bahay ng kaslukuyan. ligaya ay hanapin. asan ka ligaya, makipag sayawan ka naman sakin. ako ay iyong lampungin sa dilim ng kaginhawaan. ilayo mo ako sa dilim ng tahanan ng kasalukuyan.



sinasabi nila sa tahanan, sila ang gabay ng iyong maleta ng kinabukasan. sa kanila mo makukuha ang mga damit na ilalagay sa maleta ng kinabukasan, ngunit bakit pulos sira sira ang damit na inyong ipinababaon. ano ang aking kasalukyan? ano ang aking hinaharap?



sawa na ako. tatahak ng ibang tahanan. ligaya, sama ka. tayo ay mamuhay ng mag isa, ngunit. kakayanin ko nga ba?



sa sementeryo na alng tau ng nakaraan. iwanan ang mapighating tahanan. tapusin na lang ang kasalukyan upanmg d na humantong sa magulong maleta ng hinaharap.



ngunit napag isipan. bakit kelangan tapusin gamit ang isang katangahang d n muli pang mababago. pwede namang gumawa ng panibagong simula. kung saan ay ang maiimpake mo sa maleta ay pulos bagong bagaheng iyong d pagsisisihan. lagyan mo ng ilang luma para makaalala pero damihan mo ang bago, upang mganda ang simula ng bukas na darating pa.

kakornihan part2

isang araw, napadaan ako sa simbahan dahil duon kami mag kikita ng kaibigan ko. nakita ko si putotoy na nasa simbahan, tinabihan ko siya at marahang nakinig sa ipiag dadasal niya sa dyos,


putututs: Jesus, bigyan mo naman po ako ng bike. maraming salamat po.


sana matupad ang hinihiling ni pututoy ke Jesus. at dumating na si nena. habang nag lalakad kami e naririnig ko syang nag ha-hum ng isang kanta. tapos biglang sambit nya.


nena: alam mo ba yung kantang "come back to me"?
ako: hindi e. tsaka hindi ko malapat sa hina-hum mo na kanta yung come back to me. d pamilyar
nena: di mo alam yun. yung bang


Come back to me bok ang puso, wala ka na magagawa kundi pigilin to.
come back tumibok ang puso, lagot ka na, siguradong huli ka.
jaran jaran, jararan...


ako: a wat ever.


natahimik uli ang usapan namin ni nena, mukhang seryso sya sa sinabi nya. nabara ko ata. sabay humirit uli sya.


nena: e yung kantang itlog beef prok liver?
ako: sge na sirit na
nena: anong sirit? d mo alam yun. yun bang


when i fall in love, itlog beef pork liver, or ill never fall in love... agin....


ako: o sya. bahala ka sa buhay mo. uuwi na ako.
nena: ha? ano ba nagawa ko bigla ka naging ganyan.


iniwan ko na si nena. at umuwi. natulog sa may kama ko at andun parin ung unang nag sasalita. pero tinanggal ko na iskats teyp. pero nakalayo parin kasi takot parin ako sa kanya. kunyari na lang d ko naririnig n nag sasalita siya.


tapos nagising ako kina bukasan. nagsimba muna ako. andun pala si pututoy ulit. pinakinggan ko dasal nya baka kasi magpapasalamat ke Jesus. narinig ko


putututs: jesus. penge ako ng bike!


aba, humihingi parin. aun. nagdasal na lang ako at umalis na. makasalubong ko si jenina, tinanong ko kung musta na sya.


jenina: ok naman.


nakasalubong ko din si ranico, kinamusta ko din.


ranico: ok naman.


ayun. ok naman pala silang dalawa.


at sa hindi inaasahang pagkakataon nagkasalubong kami ni nena


nena: oi, me bago akong natutunang kanta. alam mo yung hey busy?
ako: sige na, go, kantahin mo na parang awa mo na. ng amtapos na to.
nena: ganito ung e..


hey busy d e f g, h i j k l m n o p ..


umalis n langako bigla.. nakakapawalang gana. umuwi n lang at muling natulog.
kinabikasan ay napadaan uli ako sa simbahan dahil me kukunin ao ke father. hindi ko na nakita si pututoy, pero napansin kong nawala ang imahe ni Mama Mary. at may nakalagay pang sulat..


Jesus, hostage ko nanay mo. ibigay mo na yung bike. loves pututoy.


hay ang mundo nga naman... aun umuwi n lang ako. nga pala. ang pangalan ko mark


nung naglalakad ako me tumwag sakin sabi, "mark mark!!"

lumingon ako at walang nakita.. nag lakad uli ako, may tumawag ulit. "mark, mark!"

kinabahan na ako kasi wala paring ako nakikitang ibang tao..

at nag lakad n lang muli ako. me tumawag uli, "mark mark!"

tumakbo na lang ako. natigilan ako ng makita ko ang karatulang. "Babala, ngo ngong aso!"


at dyan nanaman natatapos ang kakornihan ko.

salamisim saloobin..

ung (unang salamisim)

sa isang malayong mundo ng blog ay matatagpuan ang maraming kahariang pinamumunuan ng mga hariat reyna. mga kahariang hindi lahat nag kakasundo pero mas karamihan ang nagkakasundo at nagkkaroon pa ng alyansa. makikit ang mga alyansang ito sa links na nakalagay sa kanilang kaharian. pwede ka rin mag padala ng kuryrer gamit ang mga nilalang na tinatawag n tag. ipinapalabas ng mga tao ang kanilang hinaing sa mga nilalang na tag.

sa mundong blogista. tayo ay tututok sa dalawang kahariang kung saan ang isa ay may nakaaliw na musika. ito ay pinamumunuan ng taong pangalanan nating haring kanio. ang isang kaharian naman ay kung san makikita mo muna ang kanyang mga saloobin bago mo makita ang kanyang pagkatao. pangalanan nating syang haring biro.

dati ay kaalikayaw ng kasalukyang haring na binabasahan nyo ang mga haring ito. sila ang mga unang nakilala nya sa mundo ng blog kung saan ay isa siyang baguhan sa pamumuno. kabiruan at kaututang dila. sa mga nilalang na tag nagkakausap muna, nagpapalitan ng kuro kuro sa mga kumento sa mga saloobin.

minsan ay nakita ko si haring kanio sa isang realidad na mundo. kung saan mababangis ang mga tigreng nakadilaw. hindi ko ito pinansin sa kadahilanang sya ay napapalibutan ng mga babaeng kapwa reyna nya mula sa dating tinutuluyang institusyon.

dati sila ang kapaguran ng daliri sa pag papalitan ng utak nilalaman. ngunit nawalan na ng oras ang mga hari't reyna dahil dumating na nag panahon na papasok sa intitusyong natututo. ngaun wala na ako sa kanilang bokabularyo. ako ay kanila nang tinataguan at di sinisiphayo. wala na akong mgawawa. iniisip kolang sila dahil sila ang mga una kong nakilala. pero wala na ako magagawa kung mismong ang mga harin iyon ay lumalayo na. sino ba naman ako sa kanilang utak-nilalaman.

tama na ang pagdradrama. papasukin ang tagapagpaligaya. ito at pumasok ang dalawa pang hari. si haring utak-magulo at haring hedjie. sila na alng ang napag buntuhan ko ng aking mga saluobin.

(at sa aking pag iisa)

sa loob ng aking palasyong kinalalagyang ng portal sa ibang palasyo ay makikita mong malungkot ang nilalang na nag iisip. sabay bukas ang talapihitang nag papakita ng kalungkutan ng minsang relasyon aking inasam. ipinihit ang ikutan upang mamatay ang alalaalang lumalabas sa itim at puting kahong tumutunog pa. ngaun nakatitig sa portal at nag aantabay sa tunog ng parihabang teknolohiya kung saan ay isa ring portal sa mundong ginagalawan. ang mga dugo at pighati't minsang pinadala ay nawaglit na sa kakapiranggot na isipan. ngaun ay iniisip ang aking dapat kalagyan.

lumingon sa sulok ng kahariang kay liit at pinalilibutan ng mga dating ala ala. sunugin ko na ang mga ala alang iyon sa isip koy sumagi ngunit hindi ko kaya. dahil ang mga ala ala ay hindi material. sa pagsunog ko sa mga ala ala ay kasama ang pag kamatay ng nilalang. ang pagkaubos ng hininga. pag katuyot ng dugo at pagkata tigil ng pintig ng pusong minsang umibig

tama na. bumulat na at gisingin ang sarili sa bangungot ng nakaraan. ikaw ay sumakay na sa karwahe ng kinabukasan at iwanan ang dating kahariang iyong tinitirhan. ngaun ay baguhin mo na ang dating nakasanayan. iwanan sa kaarian ang mga bagay na gustong kalimutan. mag palit ng balat at magtago sa ibang pangalan. sa ganuong paraan ay makakalimot ka na sa mundong minsan mo ng inikutan, magsimula ng panibago. ang mundo ay malaki pa sa inaasahan mo.

hindi ko na matarok pa ang aking sarili. dapat na baguhin ang landas na tinatahak. tulungan mo ako.

at ngaun. ako ay muli ng nabuhay. ang pak pak ng dating uuod ay putol na. nagpumilit na muling maging uuod para sa mulng pag tubo ng pakpak ay iba na ang tatahaking landas. ngunit ang problema. ang pakpak ba ay muling tutubo pa.

(ginawa ko lang itong post na ito sa tagalog para makisabay sa buwan ng wika.. maraming salamat po...)